| chuleepang's profile~LeT's eNjOY iN my WoRld...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
October 19 ความฝันคุณเคยมีความฝันไหม?
ยังจำได้ว่าความฝันครั้งแรกคือเป็นครู ตอน ป.6
เป็นดาราตอน ม.1
นักวิทยาศาสตร์ และนักจิตวิทยา ตอน ม.2
เป็น นักจิตวิทยาอีกเช่นกัน ตอน ม.3
เป็นนักชีววิทยาเพราะเรียนติดอันดับ 6 ของ รร จาก 600 กว่าคน ตอนม.4
(เก่งมากๆเลย ตู ในความคิดตัวเองตอนนั้น)
วิศวกร ตอน ม.5 และ ม.6 (เพราะครอบครัว วิดวะ)
สุดท้ายก็จบที่เทคนิคการแพทย์ตอน มหา'ลัย
คุณเชื่อในการหักเหของชีวิตไหม
หลายคนไม่เคยหักเห
แต่ฉันหักเหทุกมุมชีวิต
ไม่เคยได้ทำอะไรตามที่วางแผนอะไรเลยทุกช่วงชีวิต
ฉันสังเกตว่าชีวิตของฉันมักจะต้องเริ่มใหม่คนเดียว
ไม่มีเพื่อน หรือ คนรู้จัก เลย
บางคนชอบว่าฉันใฝ่สูง หรือ แหวกแนว
แต่ฉันคิดว่าที่ฉันไม่ทำแบบคนอื่น
เพราะไม่อยากเป็นแบบคนอื่น
"ตัวฉันชีวิตฉัน ใครจะทำไม"
ฉันไม่สนใจว่าใครจะมองฉันยังไง
เพราะเค้าไม่ได้เป็นคนที่อยู่กับฉันตลอด
ดังนั้นฉันเลยเป็นคนยอมคน ไม่เอาเรื่อง
( เมิงคิดไงช่างเมิง กูไม่สนใจ)
แต่ถ้าเป็นคนในครอบครัวแล้วฟิวส์ขาดง่ายเชียวแหละ
ทำไมคนที่อยากให้เข้าใจ ไม่เข้าใจตูเลยหว่ะ
นี้คือนิสัยที่ดีและไม่ดีในคนๆเดียว
กลับมาเรื่องความฝัน
นอกจากอนาคตของตัวเองแล้ว
ฉันยังฝันอีกหลายอย่าง
อยากไปเที่ยวเมืองนอก
จำได้ว่าสมัย ป.5 อยากไป ฮอล์แลนด์มากๆ
ไปยืนที่ร้านหนังสือ ดูรูปประเทศฮอล์แลนด์เป็น ชม ๆ
ทุกๆอาทิตย์ จนกระทั่งเรียน ป.6 หรือ ม.1 นี่แหละจำไม่ได้
ตอน ม.1 ตัดสินใจบอกแม่
แม่น้องทรายอยากไปฮอลแลนด์ ทรายอยากไปเที่ยว
ทรายอยากใส่รองเท้าไม้
ทรายอยากดูกังหัน ทรายอยากเห็นรูปของแวนโก๊ะจริงๆ
แม่หันมาบอกว่า ฟันเฟื่อง
ความรู้สึกตอนนั้น ซ๊อก
ฮอล์แลนด์คงไกลตัวเราไป
เราเริ่มหันเหมามองเมื่องใกล้ๆตัว ลาว พม่า เขมร
แม่เริ่มจะท้อใจกับจินตนาการของไอ้บ้านี่แล้ว
แม่บอกมาว่า ถ้าเรียนจบอยากไปไหนก็ไป
หรือถ้ามีเพื่อนไป มีตังค์ไป ก็ไปสิ
ไอ้ทรายได้ใจ เราเอาหนังสือมาอ่าน
เอ๋ เราจะไปที่ไหนดีนะ
กินน้ำเต้าหู้ที่เซ็นเตอร์พ้อยด์ เวียงจันทร์
หรือไปหลบระเบิดที่ นครวัดดี
แต่ตอนนี้มาพบความจริงว่า คงเป็นไปไม่ได้
เราไม่มีทั้งเงินและเพื่อนจะไป
ความอิจฉาก่อเกิดในจิตใจตัวเองทนที
เกิดมาเราไม่เคยอิจฉาใคร
ความรู้สึกนี้แปลกๆเนอะ เห็นคนอื่นเค้ามี แต่ เราไม่มี
มันรู้สึกแปลบๆ ทำไมเราไม่มีแบบเค้าบ้างหนอ
ความรู้สึกที่อยากเป็นเค้า ฉันใช้ชีวิตแบบเค้า
เฮ่อ
มานั่งทบทวนตัวเองเหมือนกันนะ
กูเรียนไปเพื่ออะไรเนี่ย
กูอยากได้ตังค์ไปทำไม
ทำไมกูต้องทำงาน
คำตอบที่ได้คือ กูอยากเที่ยว
แล้วถ้ากูได้เที่ยวเนี่ย มันจะตอนอายุสักกี่ขวบหว่ะ
ปานนั้นกูจะมีแรงลากกระเป๋า
มีแรงเดินขึ้นเขา หรือ มีแรงพะยุงตัวเองไม่ให้ล้มในน้ำทะเลได้ไหม
คิดไปแล้วสลดหว่ะ
สงสัยเราต้องมองโลกใบใหญ่ผ่านรูปภาพ
สูดกลิ่นโอโซน กลิ่น หญ้า กลิ่นทะเล ผ่านน้ำหอมปรับอากาศในห้องน้ำ
ฟังเสียงคลื่นทะเลผ่านทีวี
รับไอหมอกยามเช้าจากควันรถ
อาบแร่น้ำร้อนจากเครื่องทำน้ำอุ่น
หรือกระทั่งสปาในบ้านตัวเอง
ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ กระเสือกกระสนดีเนอะคนเรา
จบดื้อๆแหละ ไปล่ะบายๆ
Trackbacks (1)The trackback URL for this entry is: http://hunsagirl.spaces.live.com/blog/cns!E25F62270FD26EF8!758.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
